احتمالا دیدین که بچه های مثلا ۶ ماهه وقتی رو زمین دراز کشیدن اسباب بازیشونو تا نزدیک چشمشون میارن و نگاش میکنن. همین الان شما اگر انگشتتونو اونقدر نزدیک چشمتون بیارین دیگه تار میبینین. خیلی وقتا خانواده ها میترسن و فک میکنن که لابد بچه ی ما نمیبینه که همه چیو اونقدر نزدیک میاره!! ولی در حقیقت اون بچه خیلیم بهتر از شما میبینه و توانایی هایی بیناییش خیلی بهتر از شماست. میگین چرا؟

همین الان یه لحظه دور را نگاه کنین و یهو انگشتتونو بیارین جلوی چشمتون و نگاش کنین. اولش تار میبینین ولی بعدش تصویر را درست میبینین. به این عمل تطابق چشم میگن. وقتی شما یهو نزدیک را نگاه میکنین ۳ تا اتفاق میوفته. اولش مردمک تنگ میشه تا نور تمرکز بیشتری داشته باشه. دوما عدسی چشم شما یه کم بیشتر محدب میشه تا شکست نور را بیشتر کنه. و سوما مغز باید تصاویر هردو چشم را یکی کنه تا شما تصویر را دوتایی نبینین. چون در دید نزدیک هردو چشم شما در یک راستا نیستن. (یه چیز نزدیک را هر دفعه با یه چشم ببینین تا متوجه منظورم بشین که هر چشم شما به تنهایی اجسام را از یه زاویه میبینن، پس هر دو چشم تصاویر متفاوتی به مغز میفرستن و مغز باید جفتشو با هم یکی کنه تا شما دوتایی نبینین). عدم همراستایی هردو چشم را در دید نزدیک در تصویر زیر میبینین.

خب اینا همش شد تطابق چشم. حالا برمیگردیم به سوال اولمون که چرا بچه ها همه چیو از خیلی نزدیک راحت میبینن؟؟ چون تطابق قوی تری دارن و در حقیقت عدسی کارآمدتری دارن که در فاصله خیلی نزدیک هم میتونه تصویر را روی شبکیه چشم بندازه.