بعضی از بچه ها خیلی کم حرف و گوشه گیرن ولی بعضیا خیلی اهل گفت و گو و معاشرتند. بعضیا هیچ دوستی ندارن ولی بعضیا دوستای زیادی دور خودشون جمع کردن. الگوهای ارتباطی افراد از همون کودکی با هم تفاوت داره. برای اینکه روابط دوستانه و صمیمانه ای داشته باشیم باید از کودکی مهارت ارتباط موثر رو یاد بگیریم. وقتی که ما از مهارت های ارتباط با دیگران آگاه میشیم، میتونیم به رفتارهای خود یا حتی اطرافیانمون هم دقت کنیم و اونهارو اصلاح کنیم.

ما موجوداتی اجتماعی هستیم و هیچ کدوم نمی تونیم در تنهایی و انزوا و دوری از روابط اجتماعی شاد و خوشبخت باشیم. پس بیاین راه های این مهارتو یاد بگیریم.

خوب گوش کردن از اولین راه های ایجاد ارتباط خوبه. وقتی کسی صحبت میکنه باید به چیزی که میگه، به حرکات بدنیش و به احساسی که موقع صحبت کردن نشون میده (مثلا خوشحالی یا ناراحتی، آرامش یا نگرانی) توجه کنیم. برای اینکه به گوینده نشون بدیم که بهش توجه داریم، باید کارایی رو انجام بدیم، مثل نگاه کردن به او یا سوال پرسیدن در مورد صحبتهاش یا سر تکون دادن به معنای تایید حرفهاش.

در ارتباط موثر، همانطور که شنونده وظایفی داره، گوینده هم در صحبت کردن باید نکاتی رو رعایت کنه. مثلا گوینده نباید خیلی طولانی صحبت کنه. نباید به احساس شنونده بی توجه باشه. مثال: شنونده خیلی خوشحاله و ممکنه حرف زدن درباره موضوعات تلخ و غم انگیز براش جالب نباشه. اگه مخاطب خیلی نگران و مضطرب باشه، حرف زدن در باره مسائلی که اون نگرانتر بکنه، درست نیست.

چیز دیگه ای که در ارتباط موثر لازمه، اینه که همدلی رو بلد باشیم. همدلی به معنای درک دیگران و کمک به آنهاست. مثلا کسی حرفی میزنه قرار نیست، همه حرفاشو قبول داشته باشیم، باید به حرفاش گوش کنیم و به سرعت قضاوت نکنیم یا مثلا نگیم چه کار بدی انجام دادی یا حرفت زشت بود، بلکه باید به احساس گوینده احترام بذاریم.

نکته آخر اینکه مخالفت کردن و نه گفتن رو بلد باشیم. بسیاری از افراد، بخصوص اونایی که خجالتی هستن و اعتماد به نفس پایینی دارن، تصور میکنن در گفت وگو یا ارتباط هرگز نباید مخالفت کنن که کاملا اشتباهه. همه ما انسان هایی هستیم با افکار و عقاید و شرایط خاص خود، و نمی تونیم همیشه و همه جا با هم موافق باشیم. امیدوارم مهارت نه گفتن رو تمرین کنید و یاد بگیرید.