محققان دانشگاه کالیفرنیا با مطالعه بر روی چگونگی درک مورچه ها از مرگ یکدیگر دریافتند که مورچه ها قادرند با سرعت از گسترش بیماری در میان زیستگاه خود جلوگیری کنند . مطالعات نشان می دهد زمانی که مورچه ای می میرد ، هم آشیانه ی او به سرعت مورچه ها را از لانه خارج میکند تا به این شکل خطر سرایت بیماری به کل آشیانه را کاهش دهد . چگونگی تشخیص دادن مرگ یک مورچه توسط هم آشیانه ای او امری است که زیست شناسان را به تحقیقات گسترده ای وا داشته است . بر اساس یک نظریه ، مورچه ها پس از مرگ ماده ای شیمیایی از خود ساطع می کنند که در اثر هوا زدگی و تجزیه ایجاد شده و مورچه های دیگر با دریافت این سیگنال از مرگ هم آشیانه ی خود آگاه می شوند . اما اکنون زیست شناسان دانشگاه کالیفرنیا موفق به ارائه شواهدی جدید شده اند که مکانیزمی متفاوت از آنچه در پس فرآیند جدا ساختن مورچه های مرده از آشیانه قرار دارد ، نشان می دهد تمامی مورچه ها چه مرده باشند چه زنده به صورت مداوم از علایم شیمیایی مرگ برخوردارند . با این تفاوت که مورچه های زنده این سیگنال را به همراه سیگنال هایی به نشانه حیات انتشار می دهند . زمانی که مورچه ای می میرد سیگنال های حیاط در وی ناپدید شده و تنها سیگنال های مرگ را منتشر می کند .
به گفته محققان به همین دلیل مورچه های مرده به سرعت شناسایی و به گورستان آشیانه منتقل می شوند . به بیانی دیگر آنچه مورچه های دیگر را از مرگ مورچه ای آگاه می کند، انتشار ماده ای شیمیایی جدید و خاص نبوده و در واقع نبود سیگنال های حیات در مورچه ای ، از مرگ آن خبر می دهد .
ممنونم از توجه شما به این مطلب
