همواره و پیوسته ذرات بارداری از خورشید، در فضا پراکنده می شوند. پراکندگی این ذرات را «باد خورشیدی» می نامند که هنگام بالا بودن فعالیت درونی خورشید، به بیشترین و شدیدترین میزان خود می رسند. زمانیکه باد خورشیدی به میدان مغناطیسی زمین می رسد، این ذرات باردار با گازهایی که در اتمسفر زمین در ارتفاع 10 کیلومتری از سطح آن قرار دارند، برخورد می کنند. این تصادم، سبب نورافشانی زیبایی می شود که مانند رقص نور از دو قطب جنوب و شمال به بهترین شکل دیده می شود و در نیمکره شمالی آن را «آرورا بوریلیس» و در نیمکره جنوبی «آرورا استرالیس» می نامند.