در نقطه‌‌ای دوردست از دیوار محافظتی خورشید یا لبه‌ی منظومه‌ی شمسی، فضایی تاریک، خالی و سرد آغاز می‌شود. تا مدت‌ها تصور می‌شد فضای بین منظومه‌ی شمسی و نزدیک‌ترین ستاره، پوچ و خالی است. تا اینکه دو فضاپیمای ساخت دست انسان که در دهه‌ی ۱۹۷۰ میلادی پرتاب شده بودند، بالاخره پرده از اولین نشانه‌های فضای عجیب میان‌ستاره‌ای برداشتند. فضای میان‌ستاره‌ای فضایی مملو از پرتوهای پرقدرت و خطرناک است.

دانشمندان در قرن گذشته، به لطف تلسکوپ‌های رادیویی و اشعه‌ی ایکس، تصویری از فضای میان‌ستاره‌ای را ترسیم کردند. طبق یافته‌ها، فضای میان‌ستاره‌ای ترکیبی از اتم‌های پراکنده‌ و یونیزه‌ی هیدروژن، غبار و پرتوهای کیهانی است که در ابرهای مولکولی متراکم پراکنده شده‌اند.